Mituluggìa siciliana

Dâ Wikipedia, la nciclupidìa lìbbira.
Mitologia.jpg
MITULUGGÌA GRECA
DEI
EROI
CRIATURI FANTÀSTICHI

Diliniari tra la mituluggìa siciliana e l'antica storia dâ Sicilia nun è na cosa fàcili.

Avemu sulu nutizzî apprussimati di l’arba dâ Sicilia pi mmenzu di cunti fatti di ginirazzioni 'n ginirazzioni, di pueti-cantastorî chi cuntàvanu l’atti eròichi di l’òmini, quannu ancora nun si canusceva la scrittura e poi pi mmenzu di Tucìdidi e Eròdutu, stòrici greci, li quali ni ripòrtanu chiddu chi si sapeva dû passatu, tramannatu di vucca mmucca e pirciò cu na basa stòrica dèbbuli, ma tantu ùtili.

Autri nutizzî cchiù o menu ricenti ni l’havi datu la paliontoluggìa chi pi mmenzu di scavi, havi rinisciutu a fari un certu lustru supra l'abbitanti dâ Sicilia di cocchi tri mila anni fa e puru di cchiù arreri. Pirciò si pò diri ca la pristoria di la Sicila, ni veni di cunti, tradizzioni, puemi e scavi archiològgici.

Pi mmenzu di li surgenti tradizziunali orali, avemu nutizzî dâ Sicilia accuminzannu dû tardu neolìticu, voldiri accuminzannu dâ fini di l'èbbica dâ petra e ntra lu menzu di l'èbbica dû ramu e dû brunzu. È pi menzu di sti cunti e liggenni ca sapemu ca li primi a abbitari l’ìsula foru li Ciclopi e li Listrigoni.

Li Ciclopi, secunnu â liggenna, èranu òmini di statura sprupurziunata, c'un sulu occhiu supra la frunti, genti manza ca si didicava a la pasturizzia, mentri li Listrigoni èranu chenchi viulenti di latri e assassini: barbari.


La storia antica dâ Sicilia, tra miti e liggenni[cancia | cancia la surgenti]

Versu lu sèculu tridicesimu a.C., prima di la distrutta di Troia, certi genti di l’Iberia sbarcaru nta li costi nord-uccidintali di la Sicilia e accuminzaru a curtivari la terra e a organizzarisi ncumunità. Pirciò nun si trattau di n’accupazzioni ma di na migrazzioni, p'attruvari un postu megghiu e cchiù tranquillu. Ssi genti fôru chiamati Sicani, picchì si dici ca vinìanu di vicinu a lu ciumi Sicanu nta la pinìsula ibèrica e lu sò re, secunnu la tradizzioni, era Còcalu. Tucìdidi (sèculu V a.C.) dici ca li Sicani èranu un populu urigginariu dâ Sicilia, ma nun nni sapemu tantu di cchiù. Nuiatri accuminzamu a aviri cocchi ucchiata nta sta ìsula gluriusa a accuminzari di comu trimila anni n'arreri. Nun avemu tanti nutizzî di l'antichi abbitanti, ma circa trimila anni fa fu quannu un pòpulu di la pinìsula ibèrica, circannu na terra megghiu, arrivau ntâ granni ìsula dû Mari Meditirràniu e si stabbilìu ntâ parti Nord-Uccidintali di l'Ìsula. Lu ginirali di stu pòpulu si chiamava Sicanu, e lu sô pòpulu pi ringrazziallu chiamau la nova terra Sicania. Passau un pocu di tempu e n'autra genti, sta vota di lu Lazziu, vinni e si mpusissò dâ parti urientali di l'ìsula. Lu nomu di lu sô ginirali era Siculu, figghiu di Italu, e puru ora lu sò pòpulu pi ringrazziallu di la bona guida ca avia datu chiàmanu sta terra Sicilia, 'n anuri dû sô ginirali.


Viditi puru:[cancia | cancia la surgenti]